Van leerling tot vriend… en een verjaardag om nooit te vergeten 🤣
By Casa Azafranes
Vorige week maandag kwam hier een koppel aan waar we al een hele tijd naar uitkeken.
Ooit, in een ver verleden, begon Pedro als leerkracht aan het VTI in Veurne. En ergens daar zat een leerling in zijn klas die Johan heette. Er is eigenlijk amper vier jaar verschil tussen die twee… maar Johan kan dus wel zeggen dat hij ooit één van de eerste leerlingen was die les kreeg van Pedro. 😜
Later bleek Johan een brandweeropleiding te volgen. En voilà… daar was al een tweede gemeenschappelijke passie.
Facebook deed de rest. We volgden elkaar al jaren, zagen via die digitale snelweg elkaars reilen en zeilen passeren, af en toe een woordje op een verhaal of een post… meer eigenlijk niet.
Tot we ontdekten dat we nog iets gemeen hadden.
Een iets avontuurlijkere manier van reizen. 😉
Dus toen hun boeking hier al een hele tijd geleden binnenkwam, dacht ik vooral…
Eindelijk gaan we die mensen eens in het echt zien.
En natuurlijk…
Ze kwamen aan met regen.
De eerste regen in maanden.
Op hun huwelijksverjaardag.
Daar stonden ze dan… met hun paraplu op onze parking.
Welkom in de Axarquía! 🤣
Ondertussen weten we het zeker.
Dit zijn onze ideale gasten.
Ze houden overduidelijk van lekker eten 🤣, trekken er graag op uit en komen daarna terug met uitgebreide verhalen over alles wat ze gezien, gegeten en meegemaakt hebben.
Wij luisteren graag. Heel graag zelfs.
Op de vooravond van Johans verjaardag trokken ze op ons aanraden naar een restaurantje.
Op de terugweg deden ze wat brave mensen doen…
Google Maps volgen.
En als wij hier ondertussen één ding geleerd hebben, dan is het dit:
Axarquía en Google Maps… die zijn gewoon niet altijd gesynchroniseerd met elkaar. 🤣
Plots kregen we telefoon.
Ik bleef maar “hallo, hallo” roepen… niks.
Ik dacht nog: hij belt waarschijnlijk per ongeluk vanuit zijn broekzak.
Maar toch kreeg ik een raar gevoel.
Dus stuurde ik een berichtje:
“Probeerde jij te bellen?”
Even later…
“Helppp!!!”
Met een screenshot van hun locatie erbij.
Pedro en ik de auto in.
Op naar het bolletje.
Ergens… in the middle of nowhere. 🤣
Na wat heen en weer bellen kwamen we uiteindelijk bij hen aan.
En wat we daar zagen…
Tart werkelijk elke verbeelding.
Ze waren helemaal geen straatje ingereden.
Nee hoor.
Ze stonden in de achtertuin van een local.
Wat begon als een grote oprit was uiteindelijk geëindigd in een pad achter de garage van een huis.
De vier banden konden onmogelijk allemaal tegelijk de grond raken.
Eén wiel hing van de grond en de auto stond op enkele centimeters van een rots.
Achter die rots lag een wilde, steile wildernis waarvan we in het donker eerlijk gezegd geen idee hadden hoe diep die was.
En ondertussen tikte de klok richting middernacht.
En laat dat nu net Johans verjaardag zijn. 🤣🤣
Dus daar stonden we dan…
om middernacht, op zijn verjaardag, in het pikkedonker naast een auto die half op een oprit stond en half leek te beslissen waar hij zelf naartoe wilde.
Geen taart.
Geen kaarsjes.
Geen champagne.
Wel spanbanden, een paar bezorgde locals en vier mensen die zich afvroegen hoe we dit in godsnaam gingen oplossen.
Ik denk dat we het er ondertussen allemaal over eens zijn…
dit was waarschijnlijk de meest memorabele verjaardag uit Johans geschiedenis. 🤣🎂
Met hulp van de eigenaars werd de wagen met spanbanden zo goed mogelijk beveiligd.
Het was ondertussen pikdonker.
Geen takelwagen die zich hier nog aan waagde.
“Mañana a las diez en punto.”
Morgen om tien uur.
Jaja…
Als je dat hoort, weet je als buitenlander eigenlijk al dat tien uur een heel rekbaar begrip is. 🤣🤣
De volgende ochtend stond Pedro om 10 uur samen met hen bij de wagen.
En in klaarlichte dag zag het er eerlijk gezegd nog zotter uit.
Echt… chapeau voor Kelly.
Dat zij die auto daar nog onder controle heeft kunnen houden… daar doen wij ons petje voor af. 👏
Ondertussen kwam er een moto de oprit opgesnord.
Op de moto zat de broer van de eigenaar.
Hij twijfelde geen seconde aan zijn eigen skills en gaf meteen orders.
Auto optillen met z’n allen en terug op zijn vier wielen zetten.
Meneer kroop achter het stuur.
Vol gas.
En warempel…
die mens reed daar gewoon uit.
De takelwagen was ondertussen nog onderweg.
Natuurlijk.
Want mañana a las diez en punto bleek uiteindelijk toch niet helemaal a las diez en punto. 🤣
De takelwagen werd dus maar geannuleerd.
En niet veel later reden ze opnieuw onze parking op.
Ongedeerd.
Auto nog perfect.
Alleen…
wat stonk die wagen. 🤣🤣🤣
Echt straf.
Sommige mensen maken een reis.
Anderen maken een avontuur.
En deze twee… die doen blijkbaar gewoon beide tegelijk.
En ondertussen denken wij:
Dat zijn onze vrienden si.
Iets met pottekes en deksels zeker? ❤️
Gisteren nodigden ze ons uit om samen te gaan eten.
Wij mochten kiezen.
Dus kozen we uiteraard voor onze favoriete Italiaan:
Sale y Pepe in Torre del Mar.
Volgens ons de beste carbonara die je buiten Italië kunt eten.
En kijk…
Ze waren akkoord.
De allerbeste bruschetta én carbonara… die zijn hier te vinden. 🇮🇹❤️
Vandaag waren ze de enige gasten in Casa Azafranes.
En dus genoten we met z’n vieren samen van een ontbijt.
De voordelen van vrienden in huis. 😜
Terwijl zij vandaag genieten van een dagje hammam, zijn wij ondertussen stoofvlees aan het voorbereiden.
Met lekkere frietjes erbij.
En vanavond, na onze Spaanse les, houden we hier samen hun laatste avondmaal.
Wat een fijne week.
Wat een mensen.
Wat een avontuur.
En vooral…
wat fijn dat twee mensen die ooit begonnen als leerkracht en leerling elkaar zoveel jaren later hier in de bergen van Andalusië terugvinden.
Morgen vroeg vertrekken ze alweer.
Maar wij gaan nog lang nagenieten van deze mooie week.
Van de gesprekken.
Van het eten.
Van het lachen.
Van die compleet gestoorde autorit. 🤣
En misschien nog het meest van het gevoel dat sommige mensen hier aankomen als gasten…
en vertrekken als vrienden.
En ik zeg u nu al één ding…
Als wij ooit met pensioen zijn, zie ik ons met z’n vieren nog heel veel lange avonden doorbrengen bij Sale y Pepe.
En nog veel andere plekjes.
Want één ding weet ik ondertussen bijna zeker…
Ooit wonen die twee hier ergens in de buurt.
Volgens mij zijn ze ondertussen minstens even verkocht aan deze plek als wij twee. ❤️
Pedro y Lina
Mi Casa es su Casa.
En blijkbaar soms ook…
Google Maps es absolutamente nada. 🤣🇪🇸