November 2025: Zondagochtend

Ik wil blijven liggen. Nog vijf minuutjes. Maar om 9:30 denk ik: oké, Petje wacht waarschijnlijk op mij…

Ik vind hem al buiten, druk in de weer aan de auto. Alles voor het stort zit al in de wagen. Knap, denk ik, maar hij is alweer in zijn “nog eventjes dit”-modus. En zoals de hele week al betekent eventjes eigenlijk zeker een uur.

Tegen 11:00 word ik ambetant … ik heb honger, we hebben niks in huis, en mijn geduld is op. Kom schat… we zijn weg.

Op naar het stort

Waar dat eigenlijk is? Geen idee. Onderweg richting Sayalonga, we waren er gisteren, het leek gezellig én er is een bakker …zien we ineens een gigantische container.

O waw… hier zien we letterlijk alles vliegen: reclameparasols, strandstoelen, verbleekte zetelkussens… Erfenissen die we hoé dan ook niet moeten. Ik zwier alles erin en het voelt bevrijdend.

Ontbijt in Sayalonga

We kuieren door het dorpje, echt schattig. We ploffen neer op een terrasje.

Peter neemt normaal een English breakfast, maar vandaag past hij. Ik ga vrijwel altijd voor eggs Benedict met zalm… maar ik pas óók.

Het lijkt omgekeerde dag. Ik heb reuzehonger en zin in cowboybonen. We doen gek: hij bestelt wat ik normaal eet, en ik wat hij kiest: met de afspraak dat hij de worsten krijgt. De grap: ik kreeg geen worst.

Ik geniet van mijn boontjes en eitje.

En dan… onze Vlaamse medemensen

Een Vlaams koppel komt naast ons zitten. En oooo… het type dat luid praat omdat ze denken dat niemand hen begrijpt. Meneer met Brugse tongval, dus helaas: ik begrijp álles.

Hij telefoneert, zij gaat plassen … en plots kennen we hun hele levensverhaal. Blijkbaar reist hij met zijn zorgbehoevende vriendin van 81. En hij herhaalt wel tien keer: “Ik zal een creatief mailtje sturen.”

Wat ís dat? Een mail in een sierlijk lettertype? Meer creatief kan ik me niet voorstellen.

Ik kijk Peter aan: kom schat, we zijn weg, naar huis.

Op de splitsing beseffen we: Misschien nu meteen de route naar boven filmen voor de transportfirma.

Maar onderweg naar boven zien we dat het lokale barretje bomvol zit. Wat denk je? Wijn? Yes.

We genieten van een glas in de zon en heerlijke olijven. Het volk stroomt toe: mannen én vrouwen. Aha… hier moet je dus zijn op zondag.

We filmen de weg naar de casa.

Terug thuis: energie voor tien

Na ons drankje pakken we de dode haag aan. Elke keer dat ik er voorbij liep dacht ik: Waarom staat dat hier nog? Het is dood én het stinkt naar hondenkak.

We halen die hele strook weg. Beestenwerk, maar het loonde. Het verschil is ongelooflijk en de hondenkakgeur? Foetsie.

We dumpen de haag op het vuur van gisteren, dat nog zachtjes smeult. In geen tijd staat alles weer in lichterlaaie. We killed the beast.

Klimplanten snoeien, dakgoten leegmaken (die zaten écht tot aan de nok vol), en eindelijk kan het water weer stromen.

Eens 17 u wordt het fris

Peter zet de zwembadrobot nog even aan het werk. Ik ga naar binnen en verzamel hout voor het haardvuur.

’s Avonds eten we nog wat vol-au-vent. En terwijl we daar zitten, zeggen we voor het eerst luidop:

We hebben een hele goeie beslissing genomen.

Dit zit goed. Muy bien zelfs. 🌙