November 2025: Weekje Spanje dag 2

Grrr… wat een rotnacht. Ik had geen zwemboeitjes aan. Zweetaanval 2.0. Ik kon nét de boord van mijn bed bereiken of ik was verzopen. Vapeurs, noemen ze dat.

Bijna niemand die het weet 🤣, maar ik haalde als kind alleen mijn zwembrevetje van 25 meter. Voor 50 meter moest je watertrappelen… en daar ben ik dus levenslang blijven hangen. Ik kan wel drijven, dus zo dreef ik tot een uur of 8. Toen gaf ik het op.

Douchen dan maar. Lap. Shampoo in mijn haar… BAM. Koud water. Slecht geslapen + ijskoude douche = dat wordt een gezellige dag.

Ontbijt, een lekker sapje, en wat gezaag over mijn vogelnest-kapsel. Peter gaat op onderzoek. Hij komt terug: “Probeer nog eens.” Warm… heel even. Dan weer koud. Och foert, het schuimt niet meer, dat is al iets.

Ik hoor Peter praten. Ik denk: “Ah, hij belt voor dat warm water.” Maar neen … hij staat aan het hek te praten met de buurman, Ron (denk ik 😅), op wandel met de honden. Een korte kennismaking, maar een zeer waardevolle: “Kies jullie transportfirma goed, want grote vrachtwagens raken de berg niet op.”

Wij kijken elkaar aan met ogen zoals twee konijnen die een vrachtwagen wel tot boven zien komen.

Schat… als onze meubels beneden aan de berg gedropt worden, zijn we gesjareld. En dat wil je niet met onze Limburgse eiken meubelen: zware mastodonten, tijdloos, handwerk, geen nagels of vijzen. Mensen vroegen bij de verkoop van ons huis constant: “Blijven die kasten staan?” Tarara boem boem, dat was nooit de bedoeling. Ze horen bij ons.

Maar het halve dorp optrommelen om ze omhoog te dragen? Liever niet. We checken het later wel in België.

Afspraak bij de advocaat

We gaven hem meer dan een jaar geleden volmacht. Hij regelde al van alles, maar we controleren toch graag wat papieren.

De bank stuurde ooit mails… Ik, zoals iedereen tegenwoordig: “Ken ik niet → delete.”

Nu zag ik het logo terug en dacht: “Oei, dat wás geen spam.”

100 parafjes later wandelen we weer buiten. Alles bijna in orde:

✔ Wateroverdracht: maar de factuur moet je zelf gaan schooien in Sayalonga of Arenas. Niemand weet goed aan wie. ✔ Elektriciteit : App downloaden. Facturen komen vanzelf. ✔ Verzekering: geregeld voor het huis, maar moet nog worden uitgebreid voor gasten.

Internet & telefonie

We belanden in een gigantische hangar met een piepklein bureautje. Mevrouw herkent ons van WhatsApp (oef). We krijgen een uitleg van hier tot Tokio en een offerte waarvan we dachten dat het een grap was. Maar neen … dat zijn de prijzen. En plots valt het op: België is écht duur.

Op haar desk staat een pot honing. Ik denk: keelpijn. Maar neen haar vriend heeft bijtjes. Wij buiten met internet, telefonie én een pot honing.

Pan voor ons kieken

We rijden weg. “Schat: een pan! Ons kieken!”

Mission accomplished: we hebben eindelijk een pan om vol-au-vent te maken.

Stadswandeling & terrasje

Een klein hapje eten, wat rondkuieren… En eerlijk: als je iemand volmacht geeft, gaat het verbazend vlot.

De postbus? Morgen. Nu → siësta → alles dicht.

Thuis: kip in de pan en wij de tuin in

Peter begint aan de kip, ik begin aan de vijgenbomen.

Ik snoei enthousiast wat ik denk dat dood is. Tot Peter zegt: “Je mag er terug een boom van maken hoor.”

Huh?! Moet ik dan ook de gezonde takken knippen? Maar hij: “Je kan niks fout doen. Dat groeit terug.”

Geruststellend. En toch spannend. Maar ik knip verder. En eerlijk? Toen ik klaar was dacht ik:

“Dat zijn weer bomen.” En ik was keitrots.

De vol-au-vent

Af en toe gaan we kijken naar het kipje. Koken op gasflessen vind ik precies spannend materiaal. Als dat ding ineens leegloopt, blijft er gewoon een ongekookte kip over.

Maar… het lukt. En blijkbaar kun je een roux ook maken met olie. Ik zeg het maar. Je weet nooit wie er nog in de problemen raakt.

Rust in huis

We eten ons buikje rond. Nestelen ons bij elkaar. Haardvuur aan. De Slimste Mens op de achtergrond. Ik schrijf, Peter zoekt dingen op.

En weer denken we: We voelen ons hier al echt thuis.

Adióskes, wij gaan oefenen op watertrappelen in ons eigen zweet. Pedro y Lina de la Montaña.