November 2025: Sleutels in ontvangst !

6 uur. Bam. Mijn ogen open. Die interne klotewekker zit er dus nog altijd in. 🫣 Een wekker om 5:30 als ik moet werken: die hoor ik nooit. Maar om 6 uur wakker worden als ik níét moet werken? Dat kan Bibi dan weer wél. Echt waar, om onnozel van te worden.

Maar vandaag voelde het minder onnozel. Er is zoveel te doen dat ik meteen naar buiten ga … na een kleine stretch en een klein plasje, want dat is het leven. Één ding is duidelijk: zonder vloerverwarming moet je hier schoenen dragen, anders lost je blaas sneller dan je voeten warm zijn.

Eenmaal buiten: Pikdonker. Ik kan letterlijk nog niets doen.

Mijn gedachten dwalen af naar de sjoemelende verpleegkundige, dus ik pak mijn notitieboek en begin te schrijven. Een uurtje later komt de zon op en verandert de wereld in schilderachtige kleuren achter de bergen. Magisch.

Rond 7:30 verschijnt Petje. Ontbijt klinkt opeens als een uitstekend idee, want we hebben vandaag het plan om van alles te doen.

Mijn Keppebeer gaat trots sinaasappels rapen… de gevallen exemplaren, want wat nog hangt mag blijven hangen. En eerlijk: WAT. EEN. FRUITSAP. Onze tijdelijke goedkope fruitpers heeft het wel zwaar. Had ons materiaal hier al gestaan, ik had ál die sinaasappels geperst én ingevroren. Maar ja: morgen nog een poging. Al vrees ik dat de pers geen week overleeft.

Dan: “We willen een ei, schatje.” “Ja, in welke pan?”

Onze erfenis hier bestaat uit: – een grillpan met ribbels – een paellapan

Dus ja… de sunny side up lag er eerder sunny side down bij, maar kom, het smaakt ook. En ontbijten op het terras in november? Zalig. Die view. Ik ben zo fan dat ik er amper woorden voor heb.

En dan… de oven. Ik snap er de ballen van. Veel te verwend geweest in Koksijde met een oven die gewoon tuut zegt als die klaar is. Hier zegt niemand tuut. Hier is het eerder: haalt die ding überhaupt 200 graden? Wie zal het zeggen?

Zuurdesembrood bakken gaat dus nog een avontuur worden. Maar opgegeven? Zeker niet. Er staat al een pot voor mijn desem én een gingerbug klaar. Brood misschien nog niet, maar brouwsels… die kunnen we wél al maken.

Na het ontbijt is het bijna 10 uur, de zon warmt op en we vliegen erin. De gemeenschappelijke ruimte en het terras moeten stof- en spinnenwebvrij. Hier en daar meubels verzetten.

De zitmeubelen zijn oké, maar de kussens… ja, die hebben liefde nodig. Perfect moment om onze geërfde wasmachine te testen … en hij doet het! Alles ruikt fris en droogt liefelijk in de zon. Kan allemaal blijven.

En ja… thuis in Koksijde had ik een kussenarsenaal. Blijkbaar was ik een kussenverzamelaar zonder het te beseffen. 😂

Petje sproeit intussen het terras af. Maar niet te hard, want die tegels zijn zo poreus dat je ze bijna kunt toespreken.

Dan mijn Pippi Langkous-moment. De tuín. Ik heb nog NOOIT in een tuin gewerkt, dus ik denk uiteraard dat ik het kan. Peter geeft me een rondleiding:

“Dat is onkruid. Dat daar is dood, dat mag weg. En dat, dat is ook dood.”

Ik: “Dus dit is ook dood?” Peter: “Nee, kijk, een knopje.”

Serieus? Wat is nu het verschil tussen dood en levend? Ik zie dat niet, hoor. 😂😂

Ik krijg twee stukken tuingereedschap in de hand en hopla: “Vooruit Pippi, jij kan dat wel!” En eerlijk: ik heb heel wat gesnoeid, geknipt. En ik zag zelfs betering echt waar! Dus ja, winst!

Tijdens het tuinieren denk ik aan het avondeten. We hebben een hele kip gekocht voor vol-au-vent. Maar ja… welke pannen hebben we ook alweer?

Juist. Grillpan of paellapan.

Hoe in godsnaam gaan wij een kip klaarmaken?! Soepkiekens dat we zijn. 🤭 We besluiten hem in stukken te snijden en in de paellapan te bakken.

Maar net op dat moment krijgen we verwacht bezoek: Onze Nederlandse vrienden Ria en Jan Teun, die een B&B uitbaten aan de andere kant van de berg. Even hartelijk als altijd. Rondleiding, koffie, taart … speculoostaart, speciaal voor de Belgen. En natuurlijk een glaasje erbij.

Ik beloof hen dat we hen vol-au-vent brengen… als die kip ooit gaar geraakt. Ze zagen al niet helemaal voor zich wat dat was, dus uiteindelijk kwamen we samen uit bij: kippenragout. Ook goed. Iedereen gelukkig.

Plots is het donker. En noch Petje noch ikke ziet het zitten om nu die kip te starten. We kijken elkaar aan en beslissen: We gaan uit eten.

Morgen kopen we een gigantische pot, want dat kieken zal eraan moeten geloven.

Samengevat: de tuin overleefde ons, de sinaasappelsap was top, de kip ontsnapte… en wij eindigden op restaurant. Een mens moet zijn talenten kennen.