Granada, een boekendroom en een auto die er eigenlijk niet mocht zijn…
By Casa Azafranes
Er zijn van die dagen waarop je ’s morgens vertrekt met een leuk uitstapje in gedachten en ’s avonds thuiskomt met een verhaal waarvan je denkt: dit gelooft toch niemand?
Gisteren was zo’n dag.
Wie mij een beetje kent, weet dat ik een boekenwurm ben. Geef mij een goed boek en ik ben een paar dagen van de wereld. De reeks De Zeven Zusters heb ik dan ook in een recordtempo verslonden. Maar vooral dat vijfde boek liet iets achter in mijn hoofd.
Sacromonte. Granada. De grotwoningen. De gitanes.
Ik zag het allemaal voor me terwijl ik las. En ergens dacht ik toen al: ooit ga ik dat met mijn eigen ogen zien.
Wel, ooit is dus gisteren geworden.
Want als je hier in Andalusië woont, liggen sommige dromen plots een stuk dichterbij. Al moet je dat met een korrel zout nemen… Granada ligt op anderhalf uur rijden. Een scheet dus, maar dan wel eentje met een flinke uitloop. 😉
Van de Sierra Nevada naar een stedelijk verkeersinfarct
Vol goede moed trokken we eropuit. We namen de route die we in januari ook al reden, toen we hier pas kwamen wonen. Alleen was de wereld toen wit van de sneeuw. Gisteren lag de Sierra Nevada te schitteren onder een stralende zon.
Wat een bergen. Wat een landschap. Soms moet je hier gewoon even zwijgen en kijken.
Dat zwijgen zou later op de dag trouwens nog moeilijk genoeg worden.
Eenmaal in Granada aangekomen, wilden we parkeren in de buurt van Sacromonte. Google had ons verzekerd dat dit een fluitje van een cent zou zijn.
Google heeft ons al vaker in de steek gelaten, maar blijkbaar leren wij niet snel.
De kaart van Granada en Google Maps leken elk hun eigen versie van de stad te hebben. Rechtsaf? Verboden. Linksaf? Ook verboden. Rechtdoor? Nog meer plezier.
We draaiden rondjes, kwamen op plekken die we meenden te herkennen en belandden steeds dieper in een wirwar van straatjes.
Tot er nog één mogelijkheid overbleef.
Een straat waar alleen taxi’s mochten rijden.
Achter ons stond prompt een exemplaar van het ongeduldige soort. Claxon in de aanslag, temperament op standje Andalusië.
Dus ja… we volgden de taxi.
Wat kon er nu nog misgaan?
Blijkbaar ongeveer alles.
Voor we het goed en wel beseften, reden we als enige personenwagen door een autovrij gedeelte van de stad. Voetgangers weken uit, mensen staarden ons aan en wij probeerden vooral niet te laten merken dat we zelf ook geen flauw idee meer hadden waar we zaten.
Ik vermoed dat menig inwoner zich die dag heeft afgevraagd of er ergens een nieuwe aflevering van Candid Camera werd opgenomen.
Het gênante aan zo’n situatie is dat je perfect beseft dat je fout zit, maar dat de mogelijkheid om die fout recht te zetten stilaan verdwijnt.
Gelukkig liep het goed af. We vonden uiteindelijk een parkeerplek en konden onze ontdekkingstocht beginnen.
En toen… toen kregen we waarvoor we gekomen waren.
Een droom die uit een boek stapte
Sacromonte.
Wat een bijzondere plek.
Elf grotwoningen in het museum, zorgvuldig hersteld en ingericht om het leven van vroeger te laten zien. Je wandelt er van ruimte naar ruimte en krijgt een beeld van hoe mensen hier leefden, werkten en hun tradities in stand hielden.
Ik vond het ronduit fascinerend.
Misschien omdat ik de verhalen al kende. Misschien omdat ik tijdens het lezen onbewust een beeld had gevormd van deze plek. Of misschien omdat sommige plaatsen nu eenmaal iets met je doen zodra je er zelf rondloopt.
Hoe dan ook… dit was geen gevalletje van hoge verwachtingen en een kleine teleurstelling achteraf.
Dit was raak.
Helemaal raak.
Ik had er nog uren kunnen rondlopen.
En alsof de dag nog niet genoeg moois had gebracht, wachtte er bij zonsondergang nog een uitzicht dat bijna onwerkelijk was.
Het Alhambra, badend in het laatste licht.
Soms hoef je geen foto te maken om te weten dat je iets bijzonders ziet. Je wilt het gewoon even in je opnemen en hopen dat je het later nog precies zo voor je kunt halen.
Maar goed, ik ben en blijf nieuwsgierig.
Terwijl mijn gezelschap de trappen naar beneden nam, zag ik een paadje dat mijn aandacht trok.
Waar zou dat naartoe leiden?
En kan ik daar eigenlijk wel langs?
Je kent dat wel… je bent ergens prachtig aan het genieten en dan verschijnt er plots een nieuw hoekje dat je absoluut ook nog wilt ontdekken.
Dus ik riep nog iets in de trant van: “Schat, kijk eens!”
Geen antwoord.
“Schat?”
Niks.
Mijn drie reisgenoten waren al naar beneden verdwenen. Van bovenaf leken ze op drie kleine miertjes die daar ergens stonden te wachten.
Ik riep nog dat ze moesten terugkomen, want dat het hier pas écht interessant werd.
Maar ja, probeer maar eens een trap af te roepen naar mensen die al beneden staan.
Uiteindelijk besloot ik dat ze hun plan maar moesten trekken. Ik zou ze later wel terugvinden.
En wat was ik blij dat ik mijn nieuwsgierigheid gevolgd had.
Waar de muren muziek vertellen
Hoe verder ik liep, hoe meer ik werd opgenomen in het leven van Sacromonte.
Er werd gelachen en gezongen. Ik hoorde voetstappen over de harde vloeren, stemmen die door de straatjes galmden en ergens het ritmische geluid van een smid die ijzer bewerkte.
Plof. Plof. Plof.
Het geluid weerkaatste tegen de muren.
Ik stond daar midden in een wereld die helemaal anders aanvoelde dan de straten waar we ons eerder die dag doorheen hadden geworsteld.
Dit was geen museumbezoek meer. Dit was beleven.
En toen ging de telefoon.
“Keppie, waar ben je?”
“Waar ik ben? Op de beste plek ooit!”
“Ja, maar waar?”
“Helemaal bovenaan! Je kunt mij niet zien en ik kan de straat niet eens meer zien. Maar schat, je moet dat uitzicht hier zien! Het Alhambra… ik sta er recht tegenover. Het is hier zó schoon!”
Ik denk dat Peter op dat moment vooral wilde weten hoe hij mij ooit nog terug beneden zou krijgen.
Maar ach, hij kent mij ondertussen.
Als Lina iets moois ontdekt, is er geen haast meer.
Uiteindelijk vonden we elkaar terug en konden we aan het volgende hoofdstuk van onze Granada-dag beginnen.
Drie gangen, een grot en kippenvel
’s Avonds schoven we aan voor een diner en daarna trokken we een grot binnen voor flamenco.
De sfeer veranderde opnieuw. De barretjes waren open, de avond kwam op gang en overal voelde je die typische levendigheid waarvoor je naar Andalusië komt.
We aten ons driegangenmenu ongeveer in recordtempo naar binnen. Niet omdat het niet lekker was, maar omdat het personeel hier rent met een fuzee in hun gat.
En toen begon de flamenco.
Het dansen was prachtig. De bewegingen, de kracht, het ritme… je kunt er moeilijk onbewogen bij blijven.
Maar wat mij het meest raakte, was de zang.
Die diepe, doorleefde stem. Soms bijna klagend, soms weemoedig, met zoveel gevoel dat je niet eens hoeft te begrijpen wat er precies gezongen wordt.
Het komt gewoon binnen.
Ik had het al vaak gezien en gehoord, maar daar, in die grot, met de muziek die tegen de muren weerkaatste, kreeg het iets bijzonders.
Ik ben fan.
En Granada had er alweer een stukje van mijn hart bij gekregen.
De terugweg… of hoe Google ons opnieuw te grazen nam
Na zo’n avond zou je denken dat het verhaal stilaan afgerond was.
Mooi uitstapje. Prachtige plek. Lekker gegeten. Flamenco beleefd.
Auto in, anderhalf uur rijden en hup, naar huis.
Hahaha.
Nee dus.
We besloten opnieuw op Google te vertrouwen om ons uit het labyrint van Granada te leiden. Je zou denken dat we na onze eerdere avonturen wijzer waren geworden.
Niet dus.
Op een bepaald punt zagen we links en rechts groene rubberen paaltjes. Daartussen leek voldoende ruimte om door te rijden.
De auto paste erdoor.
Dat dachten we toch.
De carrosserie wel.
De spiegels niet.
En daar stonden we dan.
Een auto klem in een doorgang, met een groeiend publiek dat zich spontaan tot verkeersbegeleider had uitgeroepen.
Van alle kanten kwamen aanwijzingen. Een beetje naar links. Nee, toch naar rechts. Rustig vooruit. Stop! Nog een beetje…
Ik weet niet hoeveel mensen zich ermee bemoeid hebben, maar het waren er genoeg om ons een eigen verkeersregelaarsteam te bezorgen.
Na een kwartier sukkelen, een geknelde spiegel en het besef dat dit waarschijnlijk niet de slimste beslissing van onze vakantie was, trokken we onze conclusie.
Dit ging niet lukken.
Dus moest Peter achteruit.
Hoe ver?
Geen idee.
Misschien achthonderd meter. Misschien voelde het alleen maar zo lang omdat er ondertussen een halve stad had meegekeken naar onze manoeuvres.
Maar Keppie deed het.
En uiteindelijk kwamen we eruit.
Met slechts één kras.
Eén!
Ik vond dat eerlijk gezegd een behoorlijk puik resultaat voor een auto die zich die avond op plekken had gewaagd waar zelfs een taxi misschien nog eens over zou nadenken.
“Keppie, dat heb je verdomd goed gedaan!”
En daarmee was onze Granada-saga nog niet helemaal afgelopen.
De rit die anderhalf uur zou duren, kostte ons uiteindelijk bijna vier uur, inclusief een laadstop van een halfuur.
Maar we waren thuis.
En toen kregen we nog een cadeautje van de dag.
De klok ging die nacht een uur terug.
Drie uur werd twee uur.
Kijk, dat noem ik nu eens een meevaller. Na al die extra kilometers kregen we zomaar een uur cadeau. 🤣
En toch… wat een dag.
Als ik vandaag terugdenk aan Granada, zie ik niet eerst die verboden straten of die auto die bijna in de stad bleef steken.
Ik zie de Sierra Nevada in de zon.
Ik zie de grotwoningen waar ik tijdens het lezen al zo vaak in gedachten rondliep.
Ik zie het Alhambra bij zonsondergang.
Ik hoor de stem van de flamencozanger nog nazinderen.
En ik voel opnieuw dat heerlijke moment waarop je ergens staat en denkt: amai, ik ben hier nu gewoon echt.
Misschien is dat wel het mooiste aan ons leven hier.
Dat we niet alleen dromen over de plekken die we ooit willen zien, maar dat we ze ook daadwerkelijk kunnen gaan ontdekken. Soms loopt dat vlekkeloos. Soms moet je eerst een autovrije stad doorkruisen en achteruit een straat uit rijden.
Maar bon.
We zijn er geraakt.
We hebben gelachen, genoten, gevloekt en ons verwonderd.
En ik heb weer genoeg stof om over te schrijven.
Granada, je was prachtig.
Google… we moeten eens praten.
Pedro y Lina te llevan ❤️
