5 januari 2026 we trekken naar Jaen

We stappen het hotel uit… en het sneeuwt. Mo echt. Zitten wij in Spanje of ergens op weg naar de Noordpool?

We kruipen in de wagen en vertrekken richting bestemming onbekend. Ondertussen zijn we al dagen onderweg en ik heb nog geen kilometer gereden. Maar kijk: perfecte match. Hij rijdt schrikkelijk graag, ik haat het. I know… en ik was thuisverpleegkundige begot. Misschien daarom dat ik altijd content was met een Fiat. Wie niet graag rijdt, koopt geen Porsche met gouden velgen, peis ik dan. Sorry not sorry.

Dus ja, we nemen de snelweg. Petje rijdt toch!

Keppebeer vergaapt zich aan het landschap, ik zit diep in mijn boek. Tegen vanavond is het uit. Drie dagen leesplezier. Boekenworm, zeggen ze dan.

G

Eerste stop: laden. Jawel hoor… nog steeds sneeuw. En hoe verder we rijden, hoe dikker het wordt. “Schat, is dit hier altijd zo koud? Of is dit een extreem jaar?” Mijn tenen melden zich alvast niet meer. We denken er even over om een sneeuwpop te maken maar sorry ik had de bibber.

We warmen op in een panadería. Wat een drukte. Wat een volk. En dat allemaal voor Driekoningen.

Melchior, Baltazar en Caspar zijn hier écht belangrijk. Hun kamelen blijkbaar ook. Morgen, 6 januari, is het grootste kinderfeest van het land. Vanavond zetten kinderen hun schoentje klaar. Voor de drie wijzen. En een potje water voor de kameel van dienst. Brave kinderen krijgen lekkers, stoute… houtskool.

Zeg nu zelf… Stok, baard, mandarijnen… Ik begin hier iets te vermoeden. Houtskool, roetmannen… Wie heeft hier wie gekopieerd? Of is geschiedenis gewoon dat spelletje waarbij je vier zinnen doorfluistert en tegen zin vijf nergens meer op slaat?

Maar bon, het is een prachtig feest. Parades, snoepjes zoals bij carnaval, praalwagens en muziek. En natuurlijk: de Driekoningentaart. Op zijn Spaans dus: zoet × 10. Een ronde brioche, gedroogd fruit als edelstenen, véél crème fraîche. Er zit een boon in… en die sukkelaar betaalt de taart. Of je vindt het koninkje en mag het kroontje op.

De taarten vliegen hier over de toonbank. Walhalla voor de Driekoningentaart-liefhebbers.

We nemen nog snel een broodje mee. Eerlijk: we weten nog altijd niet wat we vandaag gaan doen. Nog vlug een plasje… En check: spiegels voor Spanjaarden, ik tel duidelijk niet mee 🤣

Naar casa? Of nog een overnachting? We weten het niet. We zien wel.

We rijden verder. Hoger en hoger. Mijn oren knappen. De vlaktes worden witter.

“Schat… die gps doet toch wat hij moet?” Hij snapt me niet. Ik leg uit dat dit landschap eruitziet als een gps-storing. Wij rijden precies naar Baraque de Fraiture 😂 Dit is toch Spanje niet!

Ik krijg het Spaans benauwd. “Als het sneeuwt als we thuiskomen, rijden we door naar Marokko en kopen we een riad.” Hij lacht… maar ik zie het: ook hij krijgt het even benauwd. Spanje oké, maar Marokko? “Nu ga je een stap te ver,” zegt hij 🤣

Dan trekt de lucht open. De zon doet haar best… achter glas. Maar in de verte: donkere wolken. We beslissen: tussenstop en laden.

Er staat een hotel en een burger king we nemen het hotel. Het hotel is… speciaal. Weinig gasten, een gigantische refter beneden. Op weg naar het toilet wandel je door wat lijkt op een museum. En daar staat ze: een oude telefoon. Zo eentje uit Las chicas del cable.

Ik herinner me ineens: “Ooit begonnen we daaraan… moeten we nog samen kijken.” Voilà, de witte winteravonden in Spanje zijn ingevuld.

We hakken de knoop door. Nog vijf uur rijden, aankomen rond middernacht, alles in het donker… zelfs Granada. Nee. Dat wil ik zien bij daglicht.

We stoppen. Ik beslis: Jaén. Petje opent Booking, ik Airbnb. Ik wil ruimte, geen kamer. En boem patat: tien minuten later een prachtig appartement in het historisch centrum.

Aankomst: drukte van jewelste. De Driekoningenparade is bezig. Snoepjes vliegen in het rond. Het regent, maar aan 5 graden voelt dat bijna zomers. Ouders gebruiken paraplu’s niet tegen de regen… maar als snoepvanger. Uiteraard.

Het is ons te druk. Eerst ons tasje droppen, even bekomen, dan eten.

Rond 21u … hét uur om te eten voor een echte Spanjaard keren we terug. En… leeg. Alles dicht. Pleinen leeg, kramen weg, zaken gesloten. Wij kijken elkaar aan en schieten in de lach. Déjà vu.

Bernkastel. Kerst. Jaren geleden. Aankomen in chaos, uurtje later: doods. Avondmaal toen: brood en worst. We herkennen het patroon meteen.

“Schiet op,” zeggen we tegelijk. Maar kijk… deze keer lukt het. We vinden een gezellig plekje buiten, onder een terrasverwarmer.

Nog een avondwandeling. Overal lichtjes, decoratie, sfeer. Dat kennen wij thuis bijna niet meer. Die warme, simpele gezelligheid. Waar samen zijn nog belangrijk is.

(https://base44.app/api/apps/69fdec2d8cdc277f4ee7ee55/files/mp/public/69fdec2d8cdc277f4ee7ee55/abed9aa4f_IMG_8543.jpeg)

En eerlijk? Dat is exact waar ik de laatste jaren naar snak. Naar eenvoud. Naar tijd. Voor elkaar. Voor ons gezin, waar ze ook zijn.

Eind deze maand komt de jongste al af met zijn krullenbol. De oudste zoekt zijn draai… hij heeft ondertussen gezelschap: Dirk en Patrick, twee dwergkonijnen 🫣 Ik hoop echt dat het geen Patricia is.

Wij kruipen onder de wol. Dit was een verhaaltje voor de nachtuiltjes of voor de vroege vogels.

Tot de volgende… mañana of zo. 🌙✨ ![Image]