4 december 2025 laatste maand België

We hebben goeie vooruitzichten. Op 2 januari komen ze ons hele hebben en houden opladen. En dan zijn we weg: met de wagen richting ons nieuwe thuis.

En ik ga turven. Natuurlijk ga ik turven. Hoeveel keer gaan we moeten laden? Rijbereik op papier is één ding: rijbereik in Belgisch winterprut is iets heel anders. 2 januari wordt vast geen 25 graden met een zacht briesje. Ik verwacht eerder: koud, nat en zompig.

De afgelopen week dus weer bovenop de dozen gevlogen.

Maar wat stop je er eigenlijk in? We zijn geen hoarders, maar weggooien om het weggooien… nee, dat ben ik niet.

Die spullen die ik al jaren wou bijhouden maar door tijdsgebrek dan toch wegvlogen, krijgen nu ineens een andere betekenis. We hebben straks tijd. Het eerste jaar: zot veel klusjes. Maar daarna? Dan kan ik upcyclen, toch?

Plots merk ik dat ik toch niet zo makkelijk kan scheiden van onze vergaarde schatten.

En dan zijn er nog de judopakjes. Ja, pakjés, want eerlijk: 20 kilo later zit dat ding niet meer zo “losjes”. Vroeger was die gordel een teken van kunnen. Nu is het meer een poging om het geheel bijeen te houden 🫣.

Hoe groot is de kans dat ik:

1. Me inschrijf in een judoclub in Málaga?
2. Mij effectief op de tatami begeef?
3. Dat pak upcycle tot “slim fit size”?
4. 20 kilo afval?

Juist. Nul komma nul.

En toch schakelde ik plan B in. Mijn judomoederke, mijn coach, de dame die Yaro ter wereld hielp brengen én Numa zijn allereerste badje gaf. De topper die me naar kampioenschappen voerde overal in België, zonder één woord Frans. Ons Dalila eens vragen.

Telepathie bestaat, want net vandaag kreeg ik een melding: ik, twee andere dames en natuurlijk Dalila. Een foto uit de oude doos. Lientje met haar zwarte gordel. (Op de maat van toen. Laten we eerlijk blijven.)

Ik zeg haar: “Ik kan niet scheiden van mijn judopakken.”

Haar antwoord: “Uw lijf kan geen judo meer doen.”

Ik keek. Ik las. Ik slikte. Ik snapte. Het kwam hard binnen, maar het was de waarheid.

En dus was de beslissing snel genomen: De judopakken gaan weg. Ruimte voor knutselmateriaal. (Compenseren mag toch hè) De dozen geraken gevuld. We komen er.

Vandaag ook naar de dokter. Mijn derde oog, die irritante bult op mijn voorhoofd is eindelijk gekoeld. En jawel: enkel een scalpel gaat dit feestje eindigen. Maar pas volgende week.

Ik stap buiten, licht teleurgesteld. Ik had al afscheid genomen van mijn derde oog. Ik was content met twee.

In de auto denk ik: amai, koud hier. Zetelverwarming aan. Terwijl mijn billen tot leven komen, word ik overvallen door een gevoel van weleer. Dat moment waarop je als kind ergens naartoe moest waar je helemaal geen zin in had. Dan kwam de pruillip, de tranen, het gesnotter: “Ik wil naar huis!”

En daar zat ik dan. Volwassen vrouw, verwarmde billen, derde oog, vol dozenstress.

En ineens besef ik: Ik wil naar huis. Naar ons huis in Arenas. Niet weg van Koksijde omdat het moet, maar omdat mijn hart daar al ligt.

Het lipje zakte. Ik ademde. En ik dacht:

Ik wil naar huis.

Ons nieuwe thuis. Ons nieuw hoofdstuk. En ooooh wat is dat een schoon gevoel. 💛✨