31 december 2025: NOG 3 KEER SLAPEN

We zijn half december. De kerstvakantie klopt aan de deur. En hier? Hier zit de kerst… netjes in dozen. Boom? Weg. Slingers? Weg. Ballen? Weg. Gezelligheid? Ook weg. Score sfeer: 0 op 10. Maar bon, we verhuizen niet voor een kerstgevoel hè.

We pakken in. En als Nanou langskomt, pakken we nog harder in. Gezelschap werkt motiverend. Haar blik bij twijfel werkt nog beter. “Denk je dat dit nog mee moet?” Donkere ogen. “Oké.” In de doos. Zo groeiden de dozen op één weekend uit tot een kartonnen woonwijk.

En toen begon officieel: de ‘ah sorry, is al ingepakt’ week. “Wil je nog een kopje thee?” Ja hoor, attent ben ik wel. Alleen… de thee zat al in een doos. Zelf ingepakt. Door mij. Dus nee, geen thee. Maar met veel goede wil.

Vanaf dan ging alles zo: Eten maken? “Nee, kan niet. Zit al in de doos.” “Waar staat dat?” “Dat stond daar.” “Stond?” “Ja. Nu zit het in een doos.” Ons leven bestaat momenteel uit twee zinnen: – “Waar is dat?” – “Al ingepakt.”

Kerstavond hielden we het rustig. Na een hele dag dozen vullen was de batterij leeg. We gingen een hapje eten bij zoonlief. Zo zagen we de jongen nog even én moesten we zelf niks koken. Dubbele winst.

Op kerstdag pakten we vrolijk verder. ’s Avonds plofte we in de zetel en bekeken ons werk. “Schat,” zei ik, “een huis zonder gordijnen… dat verliest toch al zijn charme hè? Het lijkt wel een lege doos.” Gelukkig echoot het nog niet. Dat zou zelfs voor ons te vreemd zijn.

En dan… een feestje.

Outfit lag al weken klaar. Tot ik mijn been in mijn panty steek en besef: dit is een legging. O nee. Nu ga ik als flurk naar dat feestje. Welke schoenen dan? Bottines. Waarom? Omdat het leven zo beslist had. Na de douche nog een probleem. Haren. Make-up. “SCHAT!” We waren te snel. Veel te snel. We zijn kiekens zonder kop. Geen. Enkele. Spiegel. Meer. Dus daar ging ik: haar ongeveer oké, make-up mogelijk wat enthousiast rond de ogen, rok feestelijk, broche op de borst om af te leiden … en hup, de auto in.

Zorgpersoneel is flexibel. Wij vieren oudjaar op 27 december. Moeten de maatjes werken? Dan verleg je oudjaar gewoon. Logisch toch? Ons bed stond in de living. Ik at nostalgisch: kaasjes op een stokje. Soepje uit de zee. Daarna een plateau vol lekkers. We knaagden, slurpten en kraakten krabben- en kreeftenpoten tot plan B zich opdrong: Heeft de buurman een oestermes? Want die oesters… die gingen niet open. We probeerden: lepel, mes, fonduespiesjes en een priem. We stonden al bijna klaar om er onze voet op te zetten toen de buurman … held van de avond … opdook met een echt oestermes.

Slapen op een luchtmatras. Lang geleden. Na wat gewiebel vroeg ik me af: kan je hier zeeziek van worden? Zo voelde het toch. (Of het was mijn maag. Maar zeeziek klinkt cooler.)

Na een stevig ontbijt terug naar huis. De dozen riepen. Nu wordt het lastiger. We komen bij de spullen die écht nodig zijn. Van die kleine dingen die je normaal gedachteloos gebruikt maar die je niet kan missen. Boven is zo goed als leeg. Beneden vooral meubels en planten.

En ondertussen ook – mijn derde oog is weg (maar ziet eruit alsof het wil terugkomen), – Peter zijn gips werd verlengd, en wij bedenken al hoe we eind januari dat geval eraf krijgen. Zelf? Of toch een dokter?

Een gips helpt een verhuis niet vooruit. Maar wij zijn creatief. En duidelijk goed omringd. 2 januari wordt een hoogdag. Niet alleen voor ons. Zoveel mensen boden hulp aan. Je vraagt je even af: willen ze ons nog één keer zien of staan ze vooral klaar om ons te zien vertrekken, wie zal het zeggen?

2 januari. Moving day. Nog 3 keer slapen.

Volgende keer: minder dozen, meer zon. (Hopelijk.)

Wordt vervolgd… mañana of zo.