3 januari: we zitten al in Bordeaux

Hello world

10 u. Hello world. Mijn ogen openen zich… fel licht. Serieus fel. Ik wil me draaien maar nope. Niks. Dubbel toe in een volgeladen auto slapen … zijn we daar niet te lang voor? Ja. Dat zijn we. Dit nooit meer, schat.

Stakestijf probeer ik een andere houding te vinden. Mission impossible. “Keppe, ik moet pipi doen. En koffietje. Wat denk je?” Koffie: ja. Pipi: neen.

We rijden meteen door. De wereld ontwaakt en hoe. Witte velden zover je kan kijken. Mist speelt met het landschap. Soms spooky, soms feeëriek. Een mystieke wereld die zich laag per laag toont.

Petje beslist om toch de autostrade te nemen richting Bordeaux. Daar willen we vandaag eindigen. Na een uurtje rijden: halleluja, eindelijk plassen.

Ik chat even met big sis. Zij laat weten dat ze liever een tetanusspuit krijgt dan een Franse wc bezoekt 😂 Mor ist e trutte!

En daar is ze dan. Mijn Franse wc. Mijn blaas heeft ondertussen het formaat van een 2-litercontainer. Het leek wel een Tabata-workout. Voor wie dat niet kent: Japanse workout van 4 minuten. Brandt alles kapot. Je voelt dat je leeft. Of bijna doodgaat.

Ontbijt. Geen zin in boterkoeken. Gewoon een simpel broodje met kaas. Blijkt dus niet meer te bestaan. Warme broodjes met vier kazen? Oké. BBQ-saus en pulled pork om 10 uur ‘s morgens vond ik toch wat vroeg.

Opgewarmd, geleegd en opnieuw gevuld zetten we onze trip verder. Volgende stop: laden.

Geen Mc Do wel Burger King of Paul. Ik voel Paul noch Burger dinges totaal niet. “Zou er soep zijn?” Jawel. In een automaat.

Wat een kakidee. Drukken op de knop, supermakkelijk. Je kan zelfs meerdere drankjes tegelijk bestellen. Beker 1: warm water. Poeder vergeten. Beker 2? Surprise… ook water. Daar sta je dan. Te kijken naar een beker in wording waarvan je al weet: dat wordt weer niks.

Hulplijn gezocht. Naar Paul: “Dag mevrouw, kan u mij zeggen wie verantwoordelijk is voor de automaten?” Blik die boekdelen sprak. “Ik verkoop broodjes, geen koffie.”

Rustig blijven, Lientje. “Net daarom vraag ik het, wie kan helpen?” “Ik weet dat niet, ik verkoop broodjes.”

Ik kijk. Ik slik. Ik zwijg. Maar denk heel veel. Service na verkoop, mensen. Dat is toch geen nieuw te starten concept?

Vier meter verder: Burger King. En kijk: oplossingen! Verantwoordelijke! Menselijkheid! Vriendelijke dame probeert te helpen. Diagnose: soepcompartiment kapot. Beleid: geen geld terug, hier zijn twee jetons.

Raad eens. Jetons werken niet. Drank krijg ik pas opnieuw na chiching 💸 Geholpen, maar toch in het zak gezet.

“Kom zoetje, we zijn weg. Hotelletje zoeken in Bordeaux, vroeg eten, vroeg slapen.” En zo geschiedde.

Bordeaux… wauw. Wat een stad. Ik hou van architectuur en hier loopt mijn hart over. Imposante gebouwen, brede boulevards, gigantische winkels. Mijn gedachten dwalen af: hoe zou het hier geweest zijn vroeger? Dames met lange rokken en parasols, handel in stoffen en specerijen. Ik zie het zo voor mij.

We wandelen, verkennen, gapen. De kerstverlichting maakt alles nóg magischer. Twee glaasjes rood … we zitten tenslotte in Bordeaux begot. Antipasta voor twee… voor zes eigenlijk. Joekel van een bord. We hadden ook al een hoofdgerecht besteld. Foutje.

Het was teveel. De wijn, de warmte… wij kregen ons klop.

Hotel. Petje snort na 5 minuten. Ik lees nog wat en ben ook weg. 22 u. Dromenland.

04:00. Mijn innerlijke klok doet haar werk. Zes uur geslapen en klaarwakker. Dorst. Maar… geen water op de kamer.

Note to self … en voor onze B&B: IN ELKE KAMER MOET WATER STAAN.

Ik zoek verder. Niks. Portefeuille? Waar is die? Paniek. Daar zit alles in. Id, rijbewijs, alles.

Klaarwakker nu. Naar de auto. En ja hoor: portefeuille daar. Ik drink meteen een hele fles leeg.

Terug naar de kamer. Peter slaapt rustig verder. En ik? Ik schrijf dit voor jullie.

Het is nu 6:30 Straks nog wat lezen tot de wekker brult. We zijn bijna halverwege.

Zouden we vandaag Biarritz halen? 🚗✨

Pedro y Lina