3 januari 2026: onderweg naar ons nieuwe leven

We ploffen in de auto. “Schatje… en nu voor écht hè.” Dat zinnetje blijft even hangen. En weg zijn we.

We rijden en rijden, en het gaat verrassend vlot. Op papier hadden we alles afgesproken: elk om beurt rijden (spoiler: dat bleef voorlopig theorie), zo weinig mogelijk autostrade (zodat mijn deelname zou stijgen) en vooral: rustig blijven.

In de praktijk reden we van rondpunt naar rondpunt. Je kan dat ook lezen als: van McDo naar McDo. On-ge-loof-lijk hoeveel er hier staan. België is nog cava, dacht ik plots.

Eerste stop: laden aan… jawel, een McDo. Vol goede moed verder naar de volgende. En daar begon het: rondjes rijden, zoeken, apps die van alles beloven en niks waarmaken. De McDo was er. Zelfs een Buffalo Grill. Maar laadpaal? Nougatbollen.

Met nog 10 km op de teller vonden we 3 km verder een paal. Geluk! Tot bleek dat het een trage was. 2,5 uur laden. In een kou waar zelfs mijn gedachten van bevroren.

“Kom schat, ik zag daar iets dat open was.” En zo belandden we in Le Hangar. Blijkbaar dé ontmoetingsplek van de locals. Mensen in winterjassen die onbedoeld meewiegen op de beats van een DJ, hier en daar een warmbloedig geval met te weinig stof en konijnen door de draad. Fake it till you make it, dacht ik.

We hoopten op een warme koffie. Het werden twee wijntjes en een tapasplankje dat vermoedelijk oudejaar nog had meegemaakt.

Aan de toog maakten we kennis met de lokale… laat ons zeggen: dorpsfiguur. Marcelletje aan, driekwart broek, haar ergens tussen Jommeke en een para. Zijn adem? Overweldigend. Zijn verhalen? Onbegrijpelijk. Zijn afstandsgevoel? Onbestaand.

Toen mijn plankje in mijn handen werd gezet, schakelde ik over op survivalmodus. Ik hing half over mijn kaasjes, doodsbang dat dit wandelend petrischaaltje dat wit brokje vanop zijn lippen zou verliezen. Plankje op. Wijntje uit. Weg.

Het was buiten warmer dan binnen. “Kom, we zoeken wel een snellaadpaal.”

We reden door tot we te moe waren en sliepen uiteindelijk van 5 tot 10 uur in de auto, bij een tankstation. Slim plan: straks koffie en toilet. Resultaat: hij plast tegen een boom, ik knijp alles dicht en bid voor een wc. Met die mist en kou mijn broek afsteken? Nee dank u. Altijd geleerd: rugje bedekken of je vangt kou.

Migreren, zo blijkt, is geen rechte lijn. Maar we zijn onderweg. En dat… is al voor écht. 🚗✨

Pedro y Lina