2 januari 2026: Vertrek uit Koksijde

Rond 8 uur stond de camion al klaar. En ook zij: enkele brandweermannen en natuurlijk Andreetje. Hij sloot samen met ons een hoofdstuk af. Elke brikke, tegel en voege van dit huis ging ooit door zijn handen. En nu stond hij hier, als eerste paraat. De oudste. Met dat bekende enthousiasme: als er gewerkt moet worden, zie je zijn koppeke.

In recordtempo werd het huis leger. Zelfs die prachtige, zware eiken kasten verdwenen. Er was wat plezier rond die meubelen … ik hoorde het wel 😛. Onze liefde voor eik is moeilijk te omschrijven, maar duidelijk voelbaar. De zware loebassen kwamen in Kjells handen terecht. Schrijnwerker, zo bleek. Gisteren nog: de jonge pompier uit de straat, recent ook molenaar van Koksijde. Vandaag: een toffe gast met humor, spek naar mijn bek. Toen ik vol passie vertelde over de makers uit Limburg, zei hij meteen: “Ja, in MaasEik.” Voila. Meer heb ik niet nodig.

Op amper 3,5 uur tijd zag ik mijn hele leven verdwijnen. En dat past dus… in één camion.

Het weer zat niet mee, we kozen duidelijk niet de warmste dag van het jaar. Hagelbollen of niet, de mannen lieten zich niet tegenhouden.

Het voelde nog niet echt… tot ik mijn oudste vastnam. Die warme knuffel. Daar, op dat ene tegeltje in de living, kwam de realiteit binnen: we zullen elkaar een tijd niet zien. Bam. Tranen.

Nog snel het huisje dweilen. Peter puzzelt de laatste restjes in de auto. Een warme douche. En weg zijn wij.

De rit wordt op zich al een avontuur. 2122 km met een elektrische wagen. Toen we die kochten, vroeg de verkoper: “Is dit een wagen voor jullie?” Wij zeiden toen: “Het verste dat wij rijden is Schiphol.” Vandaag is dat een heel stuk verder. De GPS zegt: tien keer laden. Ik ga turven, wi 😉

Adios Koksijde. Adios Pedro y Lina. 💙