14 december 2025 Dit hadden we echt niet nodig

December. De maand van echt inpakken. Met dozen. Met tape. Met stickers erop zodat we ze vooral niét meer kunnen openen tot we effectief vertrekken … want anders begin je opnieuw. Dat weten we ondertussen.

We zitten deze maand letterlijk in de living tussen de dozen. Alles wat nog bruikbaar is maar voor ons overbodig: netjes aan de straat. Alles wat blijft: zorgvuldig ingepakt, met lichte twijfel en zware emotie.

Ik haalde ook de kerstspullen van zolder. Sorteren dus: wat gaat mee, wat mag iemand anders gelukkig maken?

Wat blijft: – de gehaakte engeltjes van Peters mama. Klein, fijn, onbetaalbaar. Die gaan mee. Punt. – en ja… ik heb ooit een batje gedaan 😄: mijn gigantische glazen kerstballen.

Reuzeballen. Zwaar als lood. Tot op heden nog géén kerstboom gevonden die deze jongens aankan. Maar hé: gekocht in uitverkoop, na weken etalage-staren, elke “waw” gevolgd door een “uch” bij het prijskaartje. En toen: korting. Ik sloeg toe. Ze gaan mee. Hangen zullen ze nooit, die charels, maar pronken doen ze wel … al is het liggend.

En mijn andere kerstschatten: antieke harlekijntjes.

De rest? Bollen, slingers, hangers… de straatkant mag het hebben.

En toen werd het Klaasjesdag. 6 december 2025. Eentje om nooit meer te vergeten.

Ik: om 12u30 nog in bed na mijn nacht. Peter: komt de slaapkamer binnen… kreunend, lijkbleek, stamelend. Ik herkende hem amper. Dit was míjn man niet.

Met horten en stoten: “Een… klein bestelwagentje… stond stil…”

Meer kreeg ik er niet uit. We maakten er een spoed-namiddag van en kwamen terug… met gips.

Het volledige verhaal kreeg ik pas 24 uur later: remmen, uitglijden, boenk. Simple comme bonjour. Alleen: niet simpel om uit te leggen.

Mag ik het zeggen? Mannen hè.

Voor zijn Klaasje kreeg hij zijn allereerste gips ooit. Vier dagen later: goed nieuws. Op 50-jarige leeftijd groeien zijn botjes nog netjes aan elkaar. Geen operatie nodig. Oef. Pak van mijn hart.

Hij, trots als een pauw: “Preus lik 40 hè.” Met een blik die duidelijk zei: zie je wel, al die yoghurt en melk van de laatste vier dagen.

Ja. Mannen hè.

Bibi pakte ondertussen dozen in. Véél dozen. Ons Petertje snapt het concept GIPS niet helemaal.

Dozen inpakken? Kan hij perfect. Maar nee, hij begon hier de grootste stukken te demonteren tot halve IKEA-bouwpakketten. Zonder handleiding. Met één hand. Uiteraard.

Niet simpel, maar hij doet het. Pure koppigheid en wilskracht. En ja… tis een VDB. Dan zwijg je beter 🤭

Dus we kabbelen verder. Na mijn nachten en mijn broodnodige schoonheidsslaapje: pakken. De living? Lege kasten en een zee van karton.

En toen was er Barbara, ons jaarlijks feest van de brandweer. Ons laatste, deze keer.

Misschien komen we nog eens terug rond deze tijd. Als simpele partycrashers. Want ja, het wordt vaak gezegd en het klopt ook: de brandweer is een familie.

De kazerne was een groot deel van ons leven. Ons tweede thuis.

Voor Peter nog meer dan voor mij. Brandweerzoon, brandweerman. Dertig jaar dienst. En nu stopt dat hoofdstuk.

Gaat hij het missen? Hij zegt: ik denk van niet. Ik zeg: ja. Zeker weten.

Zou me niks verbazen mocht hij ooit eens een Spaanse kazerne binnenstappen. (Na een jaartje Spaanse les… en zeker niet meteen 🙃)

Het eten was goed. De sfeer warm. De vriendschappen blijven.

Vandaag: een dagje met mijn bestie en de kids. Wij: jinglebar. De kids: schaatsen.

En ondertussen horen we van overal: “Zien we elkaar nog voor jullie vertrekken?”

Het worden drukke weken. Maar eind februari, begin maart komen we nog één keer terug. Papierhandel afronden en afscheid nemen. En dan… voor lange tijd geen België meer.

Het is veel. Het is spannend. Maar eerlijk?

De camion mag komen. Ik ben er klaar voor.

Dus ja. Het huis wordt leger, de dozen voller en de lijst “nog snel te doen” langer dan ooit.

Maar geen paniek. Wij zijn goed geoefend in chaos. En straks? Dan doen we dit gewoon opnieuw. Maar dan met zon. ☀️

Meer volgt … altijd.

Liene en Petje